De kunst van het weglaten

escalator fitness

Wie is fitter, de marathonloper of de gewichtheffer? Wat brengt meer verbetering voor de gezondheid? Joggen of op je handen staan? Dit zijn strikvragen en onmogelijk te beantwoorden. Lichamelijke gezondheid, voor het gemak fitness genoemd, laat zich namelijk bijzonder moeilijk definiëren. Een wildgroei van producten, methodes en trends zijn het gevolg, die allemaal die zo begeerde fitness beloven. Wat dat dan ook mag zijn.

Online zijn eindeloze discussies te vinden tussen mensen die kracht het belangrijkste kenmerk van fitness vinden en mensen die uithoudingsvermogen belangrijker vinden. Of tussen mensen die vinden dat je als een topsporter moet trainen en mensen die vinden dat je enkel zeer veilige, maar beperkende, machines moet gebruiken. Al deze mensen vinden natuurlijk dat ze gelijk hebben, maar of ze wel of niet het antwoord hebben is eigenlijk irrelevant. Het is helemaal niet nodig een perfecte definitie van fitness te hebben om op de meest gezonde en effectieve manier je training in te delen.

Het is namelijk eenvoudiger om fitness te benaderen door vast te stellen wat het niet is. Fitness is bijvoorbeeld geen overgewicht, geen pijn, geen stijve gewrichten en geen problemen met normale menselijke bewegingscapaciteiten als, rennen, springen (en landen), tillen (zwaar), dragen, gooien, balanceren, klimmen, hangen, rollen en (zeker in Nederland) zwemmen. Kortom, voorkom dat je ergens problemen mee hebt en je kunt erop vertrouwen dat je in goede lichamelijke gezondheid verkeerd.

Deze benadering wordt door Nassim Taleb de Via Negativa genoemd en is niet alleen op het gebied van fitness een handige vuistregel voor het nemen van beslissingen waarvan de uitkomst nog onduidelijk is. Door het elimineren van fouten of risico's, dus wat niet goed is, kom je langzaam maar zeker uit bij wat beter of wel goed is. Op deze manier voorkomen we dat we onze ziel verkopen aan een bepaald idee en ons daarmee bijzonder kwetsbaar maken voor onvoorziene complicaties.

Het is normaal om bij het lezen van zo'n eenvoudige oplossing een lichte teleurstelling te voelen. We zijn tenslotte opgevoed met het idee dat altijd van uit een Plan of Visie naar een bepaald Doel gewerkt moet worden. Helaas is de werkelijkheid minder inspirerend. Leven doe je voornamelijk door niet dood te gaan. Door niet te verhongeren, niet uit te drogen, niet een slaap tekort op te bouwen, niet van de trap te vallen en niet onze ogen dicht te doen in het verkeer.

Kortom we zijn meestal bezig met het voorkomen van fouten en hebben enkel een Plan of Visie nodig om buitengewone Doelen te bereiken, die niets met de dagelijkse realiteit van het leven te maken hebben. Een gezond en lang leven is niets bijzonders aan, het is tot op hoge leeftijd kinderlijk eenvoudig.